જ્યારે હું ટિનેજર હતો !

0

મિલિંદ સોમન – નગ્ન, લિઝા રે – ક્લેવેજ સ્તનોના ઉભાર, ઇલા અરુણ – પાપિ બિછુડા ની જવાન “મલાઈકા અરોરા”, “મિકા સિંઘ” – “સાવનમેં લગ ગઈ આગ “,પાકિસ્તાનનું બેન્ડ જુનુન, હરિહરન , બાલિ સાગુ , આલિશા – “મુઝે દિલ ચાહિએ બસ ..મેઇડ ઇન ઇન્ડિયા”, પંકજ ઉધાસ – “ચુપકે ચુપકે સખિયોં સે વો બાંતે કરના ભુલ ગઈ..” નો “જોન અબ્રાહમ” એક કટ્ટર હરીફ બની જાય છે અને મનહર ઉધાસની “કંકોતરી” કોઇ “અકથ્ય” આનંદ આપે છે ! પછી “રામ શંકર” ગાઈ નાંખે છે કે “યારો સબ દુઆ કરો…” અને ઘાયલ થયેલા તમને “હોમવર્ક” કરતી વખતે “પ્રિતિ ઝાંગિયાની” – “છુઈમુઈ સી તુમ લગતી હો …” ની જેમ બોર્ડની પરિક્ષાઓનું ટેન્શન સહ્ય કરી આપે છે. “શાહિદ કપુર” આવિ જાય ક્યારેક “આંખોમેં તેરા હી ચહેરા…” લઈને અને એનિ નિષ્ફળતાને “હંસ રાજ હંસ” – “જવાબ નહિ કુડિયે તેરા ..” વડે પ્રોત્સાહિત કરી જાય અને એક વિરોધાભાસનિ જેમ એની પણ એક “એબસ્ટ્રેક્ટ” મસ્તી કરી જાય !

મોહન કપુર – સાંપસિડી નું એન્કરિંગ બદહવાશી અને ઉધ્ધતાઈને એક નસિલો મસ્તિખોર મેકઅપ કરી જાય અને “હેલ્લો હેલ્લો ટ્રિન ટ્રિન ટ્રિન” ની ચુલબુલી એન્કરના “બોય કટ” વાળ કોઇ કારણ વગરજ ગમતાં થઈ જાય અને પછી “એમ.ટિ.વી”(MTV) આવે અને સાથે આવે “શેનાઝ” અને એને જોઇને એના ક્લેવેજ / મિનિ સ્કર્ટ ને નિહારીને તરુણ-અવસ્થાને છોડીને તમે યુવાવસ્થાના ઉંબરે આવી જાવ અને અંધારું ગમવા માંડ્યું હતું. નહાતી વખતે પોતાના શરીરને એક સ્ત્રી કે પુરૂષના શરીર તરીકે જોઇ શકતાં હતાં , channel V નો ઉપકાર હતો કે તમે ટેન સ્કિન અને ચોકલેટી સ્કિન વચ્ચે ના ઇરોટિક તફાવતને ક્યારેક શ્વાસ રોકીને સમજી શક્યા હતા અને “એમ.ટિ.વી. બીચ પાર્ટી” (MTV-beach party) માં જોઇને અને બિજા “સાંયોગિક” પુરાવા જોઇને એ વિચારે ચડ્યાં હતાં /અને ચુકાદો સમજયા હતાં કે..સ્ત્રીઓને ,છોકરીઓને પોતાને પણ પોતાના છાતીના ઉભારો છુપાવવા ગમતાં નહિ જ હોય અને હવે તો ખૈર નાની નાની હાથ-મસ્તીઓમાં અચાનક ક્લાસમેટના ખભા/શરીર અથડાઈ જતાં અને સમજાઈ જતું હતું કે “માંસલ” એટલે શું !?

“એશિયન સ્કાય શોપ” (asian sky shop) – ના અવનવાં ઉપકરણો એ ભૌતિકવાદની અગમચેતીઓ હતી જેનાથી એ વખતે અમારે મંત્રમુગ્ધ થવાનું હતું અને પછીના વર્ષોમાં એનાથી ટેવાઈ જવાનું હતું. દરેક વસ્તુને ટેકનોલિજી અને નવા વિચારો વડે ઉકેલી શકાય છે એવી એક ગેરસમજ/માન્યતા ને પાળવા-પોષવાની હતી અને જેને વર્ષો પછી સુધારવાનિ/છોડવાનિ હતી..

એક દિવસે “હોલિવુડ” આવી જાય છે અને એકાએક દુનિયા વિશાળ થઈ જાય છે , અને એક દિવસે એક નવો શબ્દ સાંભળ્યો હતો અને જેની સાથે વર્ષો સુધી એકસાથે બે વિરોધી ભાવો અનુભવવાના હતાં અને લવ-હેટ રિલેશનના શબ્દ ને સમજવાનો હતો – “ફક બડિઝ” ! “..આય-હાય….આ તો જો …” – એવા સાથે ભણતી છોકરીઓના ઉદગારો ખબર નહિ કેમ અચાનક ગમવા માંડ્યા હતા. સ્કર્ટ હોય અને મિનિ-સ્કર્ટ પણ હોય અને એ સ્કર્ટની સાથે જ એક નાનું આંતર-સ્કર્ટ પણ હોય એનું અચરજ તો બહુ ભારે હતું અને શરીરના આંતર-વસ્ત્રો હવે અચાનક ગંભીર લાગવા માંડ્યા હતાં અને પેટિકોટ અને બ્રા- નો ફરક તો ખૈર, લુંગી અને લંગોટ કરતાં પણ વધારે સ્પષ્ટ થઈ ગયો હતો !

હવે “કપ” એ માત્ર ચ્હા પિવાનો કપ જ રહ્યો ન હતો, એ શબ્દ જ બહુઆયામી થઈ ગયો હતો ! સિલિકોન હવે માત્ર સામાન્યગ્નાનમાં આવતાં સિલિકોન ચિપ સુધી સિમિત ન હતો, એ દેહ-લાલિત્ય સુધી ફેલાઈ ચુક્યો હતો અને “બે વોચ” ની પામેલા એન્ડરસન ત્યારે તો દોસ્ત જવાન હતી. એક તરફ “બ્રુસ લી” નું શરી હતું કસાયેલું અને બિજી તરફ “પામેલા” નું શરીર હતું પણ એ વખતે પણ “કુદરતી” રિતેજ એક નવો શબ્દ પાઠ્યપુસ્તક વગર શીખી ગયાં હતાં – તસતસતું ! અને હવે “કચકચાવીને..” – જેવા શબ્દપ્રયોગોનો એક અધ્યાહાર એક તામસિક આનંદ આપતાં હતાં.

પ્રાર્થનામાં કોઇ છોકરીનો હાથ/ખભો/પગ અડકી/દબાઈ જતો ને …. આપોઆપ કોઇ “વર્ચ્યુઅલ રિયાલિટી” ની જેમ -“..છોડ દો ના..કોઇ દેખ લેગા….” – અમે કોઇના કહ્યા વગર જ સાંભળી લેતાં હતાં ! ગમ્મતમાં કોઇ ક્લાસમેટ-છોકરીનો હાથ મચકોડી નાંખતાં અને એના-“..હાય..રે…છોડ..છોડ..” – ના ઉદગારો એક અજિબ રોમાંચ આપતાં અને પછી મનમાં એક મુંઝવણ થયાં કરતી કલાકો સુધી કે એને-છોકરીને ખરેખર એ ગમ્યું હતું , એવું કેમ એનો ચહેરા પરથી લાગતું હતું !? પકડી લેવું, દબાવી લેવું , કંઈક તોડી નાંખવું, ફેંદી નાંખવું , કંઈક ઘા કરી દેવો , આ બધુંજ કેટલું રોમાંચક અને સર્જનાત્મક છે એ કોઇ અજાણી/અણધારી ક્ષણે સમજાઈ જતું હતું.

અને હવે છોકરીઓ આપોઆપ જ નાનપણની જેમ તમારી સાથે રમતી પણ નથી અને સામે પણ નથી થતી, ઝગડતી નથી હવે એ કંઈ કહ્યા વગર જ એક સૌજન્યતા-સભર શરણાગતી સ્વિકારી લે છે, અને તમે કોઇ સુચન વગર એક માલિકિભાવના હકો ઓછા અને જવાબદારીઓ વધારે લઈ લો છો ! અને દરેક છોકરી મનોમન “ફાલ્ગુનિ પાઠક” ની જેમ “અબ તો આજા તુ હરજાઈ..મૈને પાયલ હૈ ખનકાઈ..” – ગાતી હતી જેને તમે કોઇ ચામાચિડિયાનિ જેમ “અલ્ટ્રા સોનિક” રિસિવરની જેમ રિસિવ કરી લેતાં હતા !

પુરૂષ કેમ એકસાથે એક કરતાં વધારે સ્ત્રીઓને ચાહી શકે છે એનો જવાબ ધીમે ધીમે પણ એક ચોક્કસ ગતીએ તમને સમજાઈ જાય છે. અને અફસોસ કે આ રસિકતા ને સ્ત્રીઓ/સમાજ પછીના વર્ષોમાં ચારિત્ર્ય સાથે જોડી દેતાં હોય છે , એ નિયતિ થી બેખબર તમે એ રસિકતાને માણતાં જાવ છો, કદાચ નવાનવા પૌરૂષત્વને એની કુદરતી “આંચ” આપીને એને પકવો છો ! ગાલ ઉપર બ્લેડ વાગવાને નાદાનિ અને લોહિ નિકળવાને હિંમત માં વર્ગિકૃત કરો છો. હવે કંઈક વાગવું કે છોલાઈ જવું એ નાના બાળકોની વાત બની જાય છે હવે તો હાથ-પગ મચકોડાઈ જવા અને ફ્રેક્ચર થવું અને છતાંય રજા ન પાડવી એ નવા કિર્તિમાનો હતાં. દોસ્તોના “ગેટ વેલ સૂન” ને ગણકારતાં નહિ પણ કોઇ છોકરીના “બહુ દુખે છે ?” – જેવા પ્રશ્નો વડે “એન્ટિ-સેપ્ટિક” નો આરામ અને જલન અનુભવતાં અને સાજાં થતાં હતાં.

..પછી અચાનક દુનિયાનિ ક્ષિતિજો વિસ્તરવા માંડે છે ! ભારત પોતે પણ આધુનિકિકરણ અને ઉદારિકરણના નવા પગલાંઓ માંડવા શરૂ કરે છે, અને ભૌતિકવાદ ની સાથે સાથે એક આખિ પેઢી પોતે “માનસિક ઉદારીકરણ” તરફ વધે છે, હવે માઈકલ જેક્સનના “ડાન્સ ઓન ધ ફ્લોર” ને ચાહવાની ફેશન આવી જાય છે અને મેડોના એ “સ્નેહલતા” અને “મિનાક્ષી શેશાદ્રી” કરતાં વધારે “દામિનિ-મય” લાગે છે અને “બ્રિટનિ” તો ત્યારે કદાચ ઘોડિયામાં દુધ પિતી હશે ! “પેનેલોપ” ને હજુ જાણવાનિ વાર હતી અને “સ્ટેફી ગ્રાફ” હાજર સ્ટોકમાં હતી ! સાથે “યુફોરિઆ” આવે છે અને “જુનુન” નું “સેયોની..” આવિ જાય છે અને એમનિ સાથે સાથે “આજ તક” અને “સ્ટાર ન્યુઝ” ના “વિ ધ પીપલ” પણ તમને હેરાન કરે છે.

..અને એક દિવસે પાકિસ્તાન “કારગિલ” ઉપર હુમલો કરે છે. તમે ટળવળી ઉઠો છો. એક કેપ્ટન ના શહિદ થવા ઉપર તમે દાખલા ખોટાં ગણી નાંખો છો અને કોઇને સમજાવી નથી શકતા કે આમ કેમ થાય છે. “જ્યોર્જ ફર્નાન્ડિઝ” ને ફટકારવાથી લઈને અણુબોંબ ફોડિ આવવાના કંઈ કેટલાય લશ્કરી દાવપેચ તમે ચકાસી લીધાં હોય છે અને કોઇ આંતરરાષ્ટ્રિય મુત્સદીની જેમ અમેરિકા અને ચિનની લશ્કરી તાકાતને પણ ધ્યાનમાં લીધી હોય છે ! પણ છેવટે NDA જોઇન કરવામાં હવે માંડ બે-એક વર્ષ બાકિ રહ્યા એમ સમજીને રાત્રે ઉંઘી શકો છો !

“આશુતોષ ગોવારિકર” નો એનો એક સ્વદેશી “વોહ”-“જોકર” હતો જેનાથી લોકો ડરતાં હતાં અને જે હંમેશા “ડાર્કનાઈટ” ના જોકર કરતાં વધારે ગમ્યો હતો ! “દિપક ચોરસિયા” હજુ નવો-સવો હતો અને “દિપક સોલિયા” ને કોઇ ઓળખતું નહોતું, અને “પ્રભુ ચાવલા” ને જન્મવાને હજુ વાર હતી. “પાંડુંરંગ શાસ્ત્રી આઠવલે” હજુ હયાત હતાં અને “દીદી” ના દિદાર ને કોઇ શક્યતા નહોતી. “આર્ટ ઓફ લિવિંગ” તો ઠીક છે પણ “સ્વાધ્યાયી” હોવું એ બૌધ્ધિક્તાનું નવું પરિમાણ લાગતું હતું “સોનિયા ગાંધી” ને ત્યારે તો “ઈટાલિયન” પણ બોલતાં નહોતું આવડતું અને રાહુલ ગાંધી તો ખબર નહિ ક્યાં હતો. જોકે, મેનકા ગાંધી દુરદર્શન ઉપર આવીને જાનવરો બતાવી જતી હતી, “નરેન્દ્ર મોદી” નામનો કોઇ માણસ નહોતો અને “બાબરી મસ્જિદ” થી વધારે મોટિ કોઇ દુર્ઘ્ટના જોવામાં નહોતી આવી, અબ્દુલ કલામ હતાં કોઇ નિશ્ચલ યોગી જેવા અને હાં, “ડિસ્કવરી ચેનલ” શરૂ થઈ હતી ! અને “અટલ બિહારી વાજપાઈ” એક ઉમદા મનુષ્ય લાગતાં હતાં વિશેષ તો એક “વહાલા દાદા” જેવાં હતાં અને એમને આજીવન માનભરી નજરે જોઇ રહેવાનું નક્કી થઈ ચુક્યું હતું !

“વર્ચ્યુલ રિયાલિટી” ના ગ્નાનને “મેટ્રિક્સ” વડે ચકાસવાનું હતું અને “સ્ટિરિયો નેશન” ના “ઓહ બેબી ડોન્ટ બ્રેક માય હાર્ટ..” ના ઇંગ્લીશ ઉચ્ચારોને ડિકોડ કરવાના હતાં અને એક દિવસે અચાનક કોઇએ “અમર્ત્ય સેન” ને ઇકોનોમિક્સ માં નોબલ પ્રાઈઝ આપી દિધું હતું અને એ કેમ આપ્યું હતું એનું એક અંગત ઇન્વેસ્ટિગેશન અમારે જાતે કરવાનું હતું !

..અને આ અનંત યાદગીરીઓને ચાલ્યા જ કરવાનું હતું.

__નિખિલ શુક્લ [ ૨-૩વર્ષો પહેલાના કોઇ સમયે લખાયેલું ]

Share.

About Author

મોડીરાત્રીઓ, ધુમાડો, કોફી, કોડિંગ, એક્સપ્લોઇટ્સ, ગઝલો, બાઇકિંગ, જંગલો, પથ્થરો, લોકો, પુસ્તકો, રખડપટ્ટી, લાઈફની મઝા છે. એની દરેક અનુકુળતાઓ અને વિષમતાઓમાં. અને એ બધું અંગત નોટના પાનાઓમાંથી અહીં સુધી ફેલાયું છે. આ લખાણો મારા છે અને એક જ ડ્રાફ્ટમાં લખાયેલા છે, તો કોઇ માહીતીદોષ દેખાય તો ધ્યાન દોરશો. __નિખિલ શુક્લ. ;) :)

Leave a Reply

Powered By Indic IME
%d bloggers like this: